Post Tagged ‘relatie’

Mis ik jou?

Geplaatst: 20 oktober 2012 in Gedichten
Tags:, , , ,

Mis ik jou

of

(meer…)

Ik zie je daar staan. Wit t-shirt, spijkerbroek
Onze handen vinden elkaar. We dansen, je kijkt me aan

En dan grijpt ze me, onverwachts. Mijn adem stokt
De lucht, het licht en de muziek veranderen door haar
Ik loop naar mijn fiets, zij komt me achterna
Ik kijk om, lach onzeker. In jouw ogen lacht zij terug

Ik zie haar in jou naast me. In je armen, je handen
Ze houdt de blik tussen ons gevangen
Ze verandert me, de mensen op straat veranderen mee
Ik snap het niet, niets ervan. Verlangend laat ze me achter

Het zit mee, durf ik te denken
Jij wilt mij zien, net zo graag als ik jou

(meer…)

Voor de deur

Geplaatst: 19 september 2011 in Gedichten
Tags:, , , , ,

Mag ik je laten weten…

Ja – rustig maar, ik blijf hier wel staan.
Nee – ik zal niet binnen komen. Houd de deur maar dicht.

Maar mag ik je laten weten,
dat ik het soms moeilijk vind, je te vergeten?
Dat ik me herinner, hoe mooi het was met jou?

Nee – we kunnen niet meer terug.
Ja – ik ging ook bij je weg.

Maar hoe is het nou met jou?
Ben je mij al vergeten, ben je boos,
verdrietig omdat je me mist?

Nee – dat gaat me ook niets aan.
Ja – ik heb het fout gedaan.

Maar ik kon niet anders, geloof me.
Ik ga nu weer. Echt, dit keer.
Sorry dat ik je stoorde.

Nee –  ik wil niet binnen komen.
Ja – …


… ik ook van jou.


Twee vrouwen

Geplaatst: 13 juli 2011 in Columns, Observaties
Tags:, , ,

Lokatie: een terras in Oud-Zuid.
Weer: zonnig, met onweer op komst.

Wat we zien:

Twee vrouwen. Rond de 40, met twee lege glazen op tafel.
Ze dragen een zomers jurkje, halfhoge hakken en een korte zwarte legging.
Ze hebben een zonnebril op, die hun halflange haar precies in model houdt.
De één is hoogblond, de ander verft het donkerrood.

Wat we horen:

Soms denk ik dat we bij elkaar moeten blijven, voor de kinderen.
Ja, ja
Maar dat is natuurlijk onzin.
Nee, ja, precies.

(meer…)

De fietsenmaker

Geplaatst: 25 maart 2011 in Columns, Observaties
Tags:, , ,

Twaalf jaar zijn we samen. En ineens heb ik het gehad: we gaan uit elkaar. Vandaag nog.

Het is een mooie tijd geweest. Dat besef ik me ineens heel goed, een afscheid dwingt ook tot terugkijken. Ik voel de vele stormen die we hebben getrotseerd, hoe we lagen in het Vondelpark. Ik ben dankbaar dat hij me altijd droeg en bracht waar ik wilde zijn. Hij is zelfs nooit in de handen van een ander geweest. Dat is eigenlijk best bijzonder, bedenk ik me. Dat hebben niet veel mensen in deze stad.

Ik kijk naar hem. Hij is niet meer dezelfde als twaalf jaar geleden. Hij is in al die jaren, net als ik, beschadigd en gevallen. Vaak was dat mijn schuld, maar de omstandigheden zijn ook niet gunstig geweest. Toch ken en koester ik elk deukje. Het maakt hem mooier, ouder en wijzer. Het was leuk en vertrouwd om met elkaar door het leven gaan.

Maar goed, ineens is dat moment gekomen. Hij staat stil en kan er, wederom, niets aan doen. Ik ben boos dat hij me nu in de steek laat. Bang dat ik nu een beslissing moet nemen. Want als ik niets doe, blijft hij hier alleen staan. En ga ik alleen naar huis.

(meer…)