Post Tagged ‘ontmoeting’

Zuster Columba

Geplaatst: 10 mei 2014 in Observaties
Tags:, , , ,

Inger en ColumbaZeven jaar geleden ontmoetten we elkaar.
Zuster Columba werd bijna 70 en we gingen naar Iona.
Zij was de oudste van ons reisgezelschap. Ik de jongste.

‘Ik kan niet geloven dat ik eindelijk naar Iona ga, mijn hele leven heb ik hier al van gedroomd.’ Ze knijpt in mijn hand.

Ik ben als jong meisje door de nonnen vernoemd naar Columba van Iona, de Ierse Heilige die landde op het eiland en vanuit daar het christendom over Europa verspreidde. Maar ik ben er nog nooit geweest. En dat ik nu toch nog mag gaan!’

Ze straalt.

(meer…)

Zondag, 16.30

Door mistige en sprookjesachtige straten, fiets ik deze middag door de stad.
Om daarna met honderden anderen in een rij te staan, buiten bij de Singelkerk.
Het is geen goed bewaard geheim meer, zoveel wordt me wel duidelijk.
Maar dat luisteren naar een Preek niet van deze tijd is, kan ik niet volhouden.

In de overvolle gang wordt de Prekende Leek van vandaag – de Amsterdamse burgemeester Eberhard van der Laan
door de Ouderling van dienst naar een rustige kamer gebracht.
Kerkenraadslid – in het gewone leven dominee – Bas van der Graaf staat daar ook en laat een papiertje zien:
Kijk, ik ga zingen in de dienst, solo. Zijn gulle lach doet de spanning niet helemaal van zijn gezicht verdwijnen.

Ik kom er niet meer in! Een sms van mijn huisgenoot: net als een vrouw, die speciaal uit Drenthe is gekomen.
De kerkzaal is vol, het eerste en tweede balkon ook. Meer dan 500 mensen rondom mij wachten af.

Wanneer ik tegenwoordig mensen op zondag te kerke zie gaan, denk ik wel eens dat zij bevoorrecht zijn, omdat het goed is om een vast moment in de week te nemen om over het bestaan na te denken, om afstand te nemen van de dagelijkse besongnes. Ik heb me laten vertellen dat Sabbat rust betekent, op adem komen, van ophouden weten. Ik ontbeer een dergelijk vast moment in de week en kom eigenlijk alleen op toevallige momenten of in vakanties aan zulke bezinning toe. Dat was een reden om deze uitnodiging aan te nemen.”

Daar staat hij dan, onze burgemeester. Ik ben nerveus, zegt hij.  (meer…)

Locatie: in mijn stoel bij de verwarming, op een zonnige zaterdagmiddag.

Wat ik lees: 121 bladzijdes, van kaft tot kaft: Vijanden om van te houden.

Hoe het leest:
  Met mijn smartphone in de buurt leest het als een weblog. Journalist en filosoof Ludo Hekman neemt me deze middag mee op een soms duizelingswekkende vogelvlucht: ik scan video-fragmenten via QR-codes; lees verwijzingen naar denkers en schrijvers; leer over vijandsbeelden, angst, islam en ontwapening; bekijk documentaires; voorbeeldende mensen en organisaties; zijn eigen reiservaringen; en conflicten in (voornamelijk) het midden-oosten.

Vanaf een afstandje lijken er soms heldere lijnen te lopen tussen goeden en slechten, tussen vijanden en vrienden, tussen daders en slachtoffers. Wie inzoomt op specifieke conflicten gaat telksens minder van die helderheid overhouden.

Dit boek lezend zit ik weer in dat zaaltje in Bethlehem, nu een jaar geleden.
Ik sprak daar een Israëlische man, die zijn zoon verloor in de Libanon oorlog.
Ik sprak daar een Palestijnse vrouw, die haar broer doodgeschoten zag worden door Israëlische soldaten.

(meer…)

Lokatie: een zaaltje in een verzorgingstehuis. 50 stoelen staan in rijen opgesteld.
Er staat geschreven: na de maaltijd s.v.p. uw dienblad terugbrengen naar het restaurant.
Tijd: zondagochtend 10.30-12.00.
Weer: regen. Heen en terug.
———————————————————————————————————————————————————————-

Ik stap over de drempel. Doe mijn poncho uit en ga zitten op één van de rode stoelen.
Niemand kent me hier. Niemand weet iets van me. Ik kom ongezien, onverwachts binnen.
Kijk om me heen. De rijen stoelen veranderen met de bezoekers die binnenkomen.
Bestuurbare wagens gaan van achteren naar voren. Een vrouw met een rollator komt langs zij.

Ze pakt me vast, op weg naar de stoel ernaast. Ik leun op jou, goed?
Prima, zeg ik. Zal ik een boekje voor u halen? Je bent een schat! roept ze achter me aan.
We horen het orgel. Mijn kleindochter zou nu dansen, zegt ze. Ze gooit haar armen in de lucht: kijk, zo!
Achter ons springt een jonge man uit zijn stoel. Hij beweegt heftig, giechelt en gaat weer zitten.
De dominee gaat staan. Het wordt een beetje stil om me heen. (meer…)

Locatie: een parterre in Oud-Zuid.
Tijd: voor een feestje.
Aanwezig: 1 gastheer, 1 gastvrouw, 1 kok, 2 serveersters en 35 gasten.
Gemiddelde leeftijd: 60.


Dit verbaast me, zegt hij. Hij heeft een glas wijn in zijn hand en kijkt naar de koelkast.

Ik kijk met hem mee. Zie een verzameling magneten.
Wat verbaast u?
Al deze magneten van hun reizen, zo bij elkaar.

Hij schuift een Mariabeeld naar een Hindoegod.
Verbaast het u dat ze religieuze magneten op hun koelkast hebben?
Ja. Nouja.. Ik vind het niets voor hen.
Mijn vrouw en haar broer zijn nogal anti-religieus opgevoed, snap je.

Misschien vinden ze het makkelijker te waarderen als het van ver komt, opper ik.
Hij kijkt me aan. Ik heb theologie gestudeerd, zeg ik, verontschuldigend.
Theologie? Hij verslikt zich. Mijn excuses, ik dacht dat je hier serveerde.
Dat doe ik ook.

(meer…)

Mijn buurman (2)

Geplaatst: 11 april 2011 in Observaties
Tags:, , ,

Tijd: vrijdagavond, 22.15
Plaats: bij hem thuis
Achtergrondmuziek: John Voorhees – Little Shell

Ik zie licht branden, achter zijn gesloten gordijnen. Mijn buurman is thuis. Zijn fiets staat voor de deur.

Een paar weken geleden sprak hij me aan, in de supermarkt. Bij de kassa.
Ik was er niet op voorbereid, had geen blik in de spiegel geworpen. Wist niet dat ik met hem in de rij stond.

(meer…)

Het gebouw

Geplaatst: 11 maart 2011 in Observaties
Tags:, , , ,

Lokatie: op de stoep van het gebouw, gemaakt van rode bakstenen en een toren met een klok.
Tijd: van 13.45 tot 14.00 uur op een doordeweekse middag.
Weer: zonnig en koud.

De deur van het gebouw is open.
Een man, licht gebogen over zijn wandelstok, doet het tuinhekje open en scharrelt langzaam naar binnen.
Drie minuten later komt hij, vergezeld van een organisator, weer naar buiten.
De man loopt weg, gebogen en met zijn ogen naar de grond gericht.
De organisator richt zich tot mij en zegt:
ik doe de deur op slot hoor, er komen de hele tijd zomaar mensen binnen lopen.

Vijf minuten later spreekt een vrouw, lopend naast naar fiets, me aan: het gebouw wordt toch niet afgebroken?
Ik zie allemaal steigers staan.
Ik antwoord: nee, ze zijn bezig om het gebouw te restaureren, zodat het nog een tijdje mee kan gaan.
Oh, gelukkig, reageert ze. Ze blijft even staan, kijkt op een bord met allerlei mededelingen.
Ze vraagt weer: ik kan het niet zo goed lezen, is er ook een praatgroep? Ik praat graag.

Ik loop naar haar toe, we bekijken de kleine lettertjes op het bord.
Er was gisteravond een praatgroep, ’s avonds om acht uur. Over een maand misschien weer.
Maar ik ben bang in het donker zegt ze, is er niets overdag?
Ja, op zondagochtend om tien uur zeg ik.
Maar daar zijn er zeker alleen maar jonge mensen zoals jij?

Nee hoor mevrouw, daar hoeft u echt niet bang voor te zijn. Er zijn juist heel veel mensen zoals u.
Oh, fijn. Nou misschien kom wel een keer.
Ze zwaait naar me. Ik loop naar de achterdeur.

Lokatie: een voormalige school.
Dresscode: vrouwen – los haar en een bril met een groot zwart montuur. Gympen.
mannen – donkere kleding en baardgroei, indien mogelijk met snor.
Onderwerp: Spinoza, passie en populisme.
Onvermijdelijk: anti-Wilders draai.

Iets brengt ons hier vanavond samen. We lijken zelfs op elkaar. We studeren antropologie, filosofie of iets anders waar geen geld mee valt te verdienen. Dat hebben we ook niet nodig: de entree is gratis en een biertje 1 euro.

Het onderwerp van gesprek vliegt alle kanten op. Het lijkt vooral te gaan over wat we niet willen: irrationeel zijn, de werkelijkheid niet zien, populisme en Wilders. De enige jongen met een bril met een groot zwart montuur houdt een vurig pleidooi voor Moslims. We mogen ze nooit als tweederangs burgers zien.

Een schampere lach – de enige van de hele avond – volgt na een opmerking over stemmers van de PVV in Urk, die hebben immers nog nooit een Moslim gezien.

Op een gegeven moment willen we vooral zelf iets zeggen. Over de Middeleeuwen, Gubbels, Gemeenschap, Groepen – creëer een vijand, roep iemand. Nee, roept een ander: een vijand creëer je niet, die heb je! –  en een aantal mensen lijken elkaar zelfs te begrijpen. De rest pakt af en toe hun touchscreen telefoon erbij, ik ben één van hen. (meer…)