Post Tagged ‘Liefde’

Oude liefde roest

Geplaatst: 24 april 2014 in Observaties
Tags:, , , ,

Fiets Amsterdam

Er zijn liefdes – en vriendschappen – die voorbijgaan.
De meeste, eerlijk gezegd.
En er is één, die is gebleven.

Jij kwam in mijn leven op mijn veertiende. Veertien jaar geleden.
Blauw en schitterend.
Spiksplinternieuw.

Je droeg mijn boeken. Bracht me iedere dag naar school.
Elf kilometer heen met tegenwind, elf kilometer terug tegen de wind.
Wij waren een team. Zonder mij kwam jij niet vooruit en zonder jou kwam ik nergens.

Tot ik op mijn zestiende een nieuwe liefde kreeg. (meer…)

Naast je schoenenDe liefde is stom, zegt ze.
Ik leg mijn hoofd op haar schouder.

Nouja, het daten dan.

“Je bent zo leuk”
“Ik snap niet dat jij nog alleen bent.”

Gék word ik ervan.
Misschien ben je wel te leuk.

Ligt het soms aan de Amsterdamse mannen?
Aan ons in ieder geval niet!

(meer…)

Gebroken

Geplaatst: 13 november 2012 in Gedichten
Tags:, , , , ,

Daar, aan dat meer
Brak hij het brood

Iets dat niet gebroken wordt
Kan ook niet worden gedeeld

(meer…)

Is het luchtig geloven
wanneer ik in liefde, licht en lucht geloof?


Iets dat uit Alles-dat-Is zomaar ontstaat
en als ik het probeer vast te pakken, direct vergaat?

(meer…)

Ik zie je daar staan. Wit t-shirt, spijkerbroek
Onze handen vinden elkaar. We dansen, je kijkt me aan

En dan grijpt ze me, onverwachts. Mijn adem stokt
De lucht, het licht en de muziek veranderen door haar
Ik loop naar mijn fiets, zij komt me achterna
Ik kijk om, lach onzeker. In jouw ogen lacht zij terug

Ik zie haar in jou naast me. In je armen, je handen
Ze houdt de blik tussen ons gevangen
Ze verandert me, de mensen op straat veranderen mee
Ik snap het niet, niets ervan. Verlangend laat ze me achter

Het zit mee, durf ik te denken
Jij wilt mij zien, net zo graag als ik jou

(meer…)

Lokatie: Amsterdam, de eerste zaterdag van augustus.

Weer: luchtvochtigheid = 77 % , één stortbui op komst.

Wat we doen: meevaren met het Heilig Bootje.

Wat we horen: Hálleluja (Halleluja, Halleluja), Amazing Grace,
Blessed be the Name, High and Mighty. En dan nogmaals.

Wat we zien: 
zwaaiende, lachende en dansende mensen,
één duim die naar beneden gaat, applaus en verwondering.
—————————————————————————————————— (meer…)

Ik kijk zo graag, naar nonnetjes.
Naar de haren onder de kap, naar rokken in de wind.
En het meeste nog naar hun ogen, glinsterend achter ronde glazen.
Maar wanneer zij spreken over roeping, over het waarom,

Ik had willen trouwen, ik had kinderen willen krijgen,
ik had een goede baan… 
God, waarom ben ik naar het klooster gegaan?
Het is ergens toch iets dieper dan je verstand,
dan je wilt, dan wat logisch, voor de hand ligt,
dat je dat toch doet.

Ik ga nooit alleen.
Als ik ga wandelen dan zeg ik: Heer, we gaan samen.
Eigenlijk is dat raar, want de Heer loopt natuurlijk niet samen met mij.
Die is rondom mij, in mij, door mij, met mij.

Dan vraag ik me af, of het object van hun toewijding verzonnen is.  (meer…)

Twee vrouwen

Geplaatst: 13 juli 2011 in Columns, Observaties
Tags:, , ,

Lokatie: een terras in Oud-Zuid.
Weer: zonnig, met onweer op komst.

Wat we zien:

Twee vrouwen. Rond de 40, met twee lege glazen op tafel.
Ze dragen een zomers jurkje, halfhoge hakken en een korte zwarte legging.
Ze hebben een zonnebril op, die hun halflange haar precies in model houdt.
De één is hoogblond, de ander verft het donkerrood.

Wat we horen:

Soms denk ik dat we bij elkaar moeten blijven, voor de kinderen.
Ja, ja
Maar dat is natuurlijk onzin.
Nee, ja, precies.

(meer…)

————————————————————————————————————————————————————————

Voicemail: Ing, ik heb je blog gelezen, over zelfmoord. En ik maak ik dus nogal zorgen over je.
Je hoeft niet te praten, als je daar geen zin in hebt, maar weet dat het kan. Zal ik naar je toe komen?

Email: Ik hoop dat je ziet dat juist de barsten in ons bestaan en in onze eigen psyche,
doorkijkjes kunnen geven naar wat ook kan zijn. Er is altijd een keuze. Alleen jij beslist.
Ik hoop zo dat je kiest voor het licht dat door de barsten heen komt. Niet voor de barst zelf. (*) 

De telefoon gaat: lieverd, vanmorgen las ik je blog. Het raakte me enorm en ik herkende me erin.
Dat je zo kan schrijven. Maar later bedacht ik me, als je dit soort dingen schrijven kan..
Dan staat dat niet geheel los van hoe jij je voelt. Toch?

————————————————————————————————————————————————————————

Ik aarzelde, aan het begin van deze week.
Kan je schrijven over zelfmoord, kan je schrijven over angst,
als lezers zich daarin herkennen?
Kan ik schrijven over zelfmoord, kan ik schrijven over wanhoop,
zonder dat mensen ongerust worden?
(meer…)

De fietsenmaker

Geplaatst: 25 maart 2011 in Columns, Observaties
Tags:, , ,

Twaalf jaar zijn we samen. En ineens heb ik het gehad: we gaan uit elkaar. Vandaag nog.

Het is een mooie tijd geweest. Dat besef ik me ineens heel goed, een afscheid dwingt ook tot terugkijken. Ik voel de vele stormen die we hebben getrotseerd, hoe we lagen in het Vondelpark. Ik ben dankbaar dat hij me altijd droeg en bracht waar ik wilde zijn. Hij is zelfs nooit in de handen van een ander geweest. Dat is eigenlijk best bijzonder, bedenk ik me. Dat hebben niet veel mensen in deze stad.

Ik kijk naar hem. Hij is niet meer dezelfde als twaalf jaar geleden. Hij is in al die jaren, net als ik, beschadigd en gevallen. Vaak was dat mijn schuld, maar de omstandigheden zijn ook niet gunstig geweest. Toch ken en koester ik elk deukje. Het maakt hem mooier, ouder en wijzer. Het was leuk en vertrouwd om met elkaar door het leven gaan.

Maar goed, ineens is dat moment gekomen. Hij staat stil en kan er, wederom, niets aan doen. Ik ben boos dat hij me nu in de steek laat. Bang dat ik nu een beslissing moet nemen. Want als ik niets doe, blijft hij hier alleen staan. En ga ik alleen naar huis.

(meer…)