Post Tagged ‘Intergenerationeel’

Lokatie: een zaaltje in een verzorgingstehuis. 50 stoelen staan in rijen opgesteld.
Er staat geschreven: na de maaltijd s.v.p. uw dienblad terugbrengen naar het restaurant.
Tijd: zondagochtend 10.30-12.00.
Weer: regen. Heen en terug.
———————————————————————————————————————————————————————-

Ik stap over de drempel. Doe mijn poncho uit en ga zitten op één van de rode stoelen.
Niemand kent me hier. Niemand weet iets van me. Ik kom ongezien, onverwachts binnen.
Kijk om me heen. De rijen stoelen veranderen met de bezoekers die binnenkomen.
Bestuurbare wagens gaan van achteren naar voren. Een vrouw met een rollator komt langs zij.

Ze pakt me vast, op weg naar de stoel ernaast. Ik leun op jou, goed?
Prima, zeg ik. Zal ik een boekje voor u halen? Je bent een schat! roept ze achter me aan.
We horen het orgel. Mijn kleindochter zou nu dansen, zegt ze. Ze gooit haar armen in de lucht: kijk, zo!
Achter ons springt een jonge man uit zijn stoel. Hij beweegt heftig, giechelt en gaat weer zitten.
De dominee gaat staan. Het wordt een beetje stil om me heen. (meer…)

Locatie: een parterre in Oud-Zuid.
Tijd: voor een feestje.
Aanwezig: 1 gastheer, 1 gastvrouw, 1 kok, 2 serveersters en 35 gasten.
Gemiddelde leeftijd: 60.


Dit verbaast me, zegt hij. Hij heeft een glas wijn in zijn hand en kijkt naar de koelkast.

Ik kijk met hem mee. Zie een verzameling magneten.
Wat verbaast u?
Al deze magneten van hun reizen, zo bij elkaar.

Hij schuift een Mariabeeld naar een Hindoegod.
Verbaast het u dat ze religieuze magneten op hun koelkast hebben?
Ja. Nouja.. Ik vind het niets voor hen.
Mijn vrouw en haar broer zijn nogal anti-religieus opgevoed, snap je.

Misschien vinden ze het makkelijker te waarderen als het van ver komt, opper ik.
Hij kijkt me aan. Ik heb theologie gestudeerd, zeg ik, verontschuldigend.
Theologie? Hij verslikt zich. Mijn excuses, ik dacht dat je hier serveerde.
Dat doe ik ook.

(meer…)

Lokatie: Overal waar mijn mobiele telefoon en internet aanwezig zijn.
Tijd: Sinds een paar maanden.
Gevoel: Ongemak.

De kwestie: ik voel me niet meer thuis in mijn sociale leven. Weet niet goed hoe ik me moet gedragen. En wat ik daar met mijn vrienden wil delen.

Dit is niet de eerste keer dat ik me zo voel, realiseer ik me. Vorig jaar kwamen allerlei mensen uit mijn middelbare-schooltijd me hun vriendschap aanbieden. En dit terwijl ik dacht dat ze ergens anders leefde. Na enige tijd heb ik hen toen geaccepteerd. Ook al hadden we elkaar minstens zeven jaar niet gezien of gesproken. En gaan we dat de komende zeven jaar waarschijnlijk ook niet doen. Sommige vriendschappen blijven. Blijkbaar.

Maar nu is de situatie ingewikkelder. Mijn predikant vraagt namelijk of ik vrienden met haar wil worden. En ze is niet de enige. Mijn baas meldt zich. Mijn supervisor. Nog een dominee. Mijn (hoge) leraren. Collega’s. Mensen met wie ik nog hoop samen te werken.

(meer…)