Post Tagged ‘gemeenschap’

Tijd: Pasen 2012, 11.45. Een week na het Vreemdland Festival.
Plaats: we zitten in een kring naast de kerk, met een kopje koffie.
Weer: lentezon.

‘Ik mag Nederlander worden!’ Munir komt na de kerkdienst bij ons zitten.
Hij lacht al zijn tanden wit. ‘Ik heb een brief gekregen voor de ceremonie!’
‘Gefeliciteerd!’ Munir wordt op zijn schouders geklopt en krijgt een hand van de dominee.
‘Hoe lang heb je moeten wachten?’
’10 jaar. Maar ik heb al wel 6 jaar een verblijfsvergunning.’
‘Gaat er dan iets veranderen, mag je nu iets wat je voorheen nog niet mocht?’
‘Nee niet echt. Werken mocht ik al.’ En dan: ‘Maar ik mag nu ook stemmen!’

Met Vreemdland nog vers in mijn geheugen wil ik er alles van weten.
‘Hoe is het bij jou gegaan?’
‘Goed. Ik ben goed geholpen hier.’
‘Echt waar?’ Ik geloof hem bijna niet. ‘Maar je hebt toch 10 jaar moeten wachten?’
(meer…)

Advertenties

Zondag, 16.30

Door mistige en sprookjesachtige straten, fiets ik deze middag door de stad.
Om daarna met honderden anderen in een rij te staan, buiten bij de Singelkerk.
Het is geen goed bewaard geheim meer, zoveel wordt me wel duidelijk.
Maar dat luisteren naar een Preek niet van deze tijd is, kan ik niet volhouden.

In de overvolle gang wordt de Prekende Leek van vandaag – de Amsterdamse burgemeester Eberhard van der Laan
door de Ouderling van dienst naar een rustige kamer gebracht.
Kerkenraadslid – in het gewone leven dominee – Bas van der Graaf staat daar ook en laat een papiertje zien:
Kijk, ik ga zingen in de dienst, solo. Zijn gulle lach doet de spanning niet helemaal van zijn gezicht verdwijnen.

Ik kom er niet meer in! Een sms van mijn huisgenoot: net als een vrouw, die speciaal uit Drenthe is gekomen.
De kerkzaal is vol, het eerste en tweede balkon ook. Meer dan 500 mensen rondom mij wachten af.

Wanneer ik tegenwoordig mensen op zondag te kerke zie gaan, denk ik wel eens dat zij bevoorrecht zijn, omdat het goed is om een vast moment in de week te nemen om over het bestaan na te denken, om afstand te nemen van de dagelijkse besongnes. Ik heb me laten vertellen dat Sabbat rust betekent, op adem komen, van ophouden weten. Ik ontbeer een dergelijk vast moment in de week en kom eigenlijk alleen op toevallige momenten of in vakanties aan zulke bezinning toe. Dat was een reden om deze uitnodiging aan te nemen.”

Daar staat hij dan, onze burgemeester. Ik ben nerveus, zegt hij.  (meer…)

Lokatie: een zaaltje in een verzorgingstehuis. 50 stoelen staan in rijen opgesteld.
Er staat geschreven: na de maaltijd s.v.p. uw dienblad terugbrengen naar het restaurant.
Tijd: zondagochtend 10.30-12.00.
Weer: regen. Heen en terug.
———————————————————————————————————————————————————————-

Ik stap over de drempel. Doe mijn poncho uit en ga zitten op één van de rode stoelen.
Niemand kent me hier. Niemand weet iets van me. Ik kom ongezien, onverwachts binnen.
Kijk om me heen. De rijen stoelen veranderen met de bezoekers die binnenkomen.
Bestuurbare wagens gaan van achteren naar voren. Een vrouw met een rollator komt langs zij.

Ze pakt me vast, op weg naar de stoel ernaast. Ik leun op jou, goed?
Prima, zeg ik. Zal ik een boekje voor u halen? Je bent een schat! roept ze achter me aan.
We horen het orgel. Mijn kleindochter zou nu dansen, zegt ze. Ze gooit haar armen in de lucht: kijk, zo!
Achter ons springt een jonge man uit zijn stoel. Hij beweegt heftig, giechelt en gaat weer zitten.
De dominee gaat staan. Het wordt een beetje stil om me heen. (meer…)

Lokatie: Amsterdam, de eerste zaterdag van augustus.

Weer: luchtvochtigheid = 77 % , één stortbui op komst.

Wat we doen: meevaren met het Heilig Bootje.

Wat we horen: Hálleluja (Halleluja, Halleluja), Amazing Grace,
Blessed be the Name, High and Mighty. En dan nogmaals.

Wat we zien: 
zwaaiende, lachende en dansende mensen,
één duim die naar beneden gaat, applaus en verwondering.
—————————————————————————————————— (meer…)

Lokatie: een voormalige school.
Dresscode: vrouwen – los haar en een bril met een groot zwart montuur. Gympen.
mannen – donkere kleding en baardgroei, indien mogelijk met snor.
Onderwerp: Spinoza, passie en populisme.
Onvermijdelijk: anti-Wilders draai.

Iets brengt ons hier vanavond samen. We lijken zelfs op elkaar. We studeren antropologie, filosofie of iets anders waar geen geld mee valt te verdienen. Dat hebben we ook niet nodig: de entree is gratis en een biertje 1 euro.

Het onderwerp van gesprek vliegt alle kanten op. Het lijkt vooral te gaan over wat we niet willen: irrationeel zijn, de werkelijkheid niet zien, populisme en Wilders. De enige jongen met een bril met een groot zwart montuur houdt een vurig pleidooi voor Moslims. We mogen ze nooit als tweederangs burgers zien.

Een schampere lach – de enige van de hele avond – volgt na een opmerking over stemmers van de PVV in Urk, die hebben immers nog nooit een Moslim gezien.

Op een gegeven moment willen we vooral zelf iets zeggen. Over de Middeleeuwen, Gubbels, Gemeenschap, Groepen – creëer een vijand, roep iemand. Nee, roept een ander: een vijand creëer je niet, die heb je! –  en een aantal mensen lijken elkaar zelfs te begrijpen. De rest pakt af en toe hun touchscreen telefoon erbij, ik ben één van hen. (meer…)