Post Tagged ‘buurt’

Slapende trammetjes

Geplaatst: 3 januari 2012 in Gedichten
Tags:, , , , , , ,


Het is zo’n avond, vanavond
Waarop ik thuiskom
maar nog niet thuiskomen wil

(Mijn hart bonst
Ik voel je kus nog op mijn huid
Mijn voeten zijn nog niet uitgedanst)

Ik loop naar het einde van mijn straat
Naar het bankje aan het water
Zo roerloos donker, zo stil

(meer…)

Lokatie: op straat, in een Amsterdamse buurt.
Tijd: sinds een week of twee zie ik ze overal opduiken.
Wat er gebeurt: Ik fiets voorbij. En weer terug.
Wat ik zie: 

(meer…)

Mijn buurman (2)

Geplaatst: 11 april 2011 in Observaties
Tags:, , ,

Tijd: vrijdagavond, 22.15
Plaats: bij hem thuis
Achtergrondmuziek: John Voorhees – Little Shell

Ik zie licht branden, achter zijn gesloten gordijnen. Mijn buurman is thuis. Zijn fiets staat voor de deur.

Een paar weken geleden sprak hij me aan, in de supermarkt. Bij de kassa.
Ik was er niet op voorbereid, had geen blik in de spiegel geworpen. Wist niet dat ik met hem in de rij stond.

(meer…)

Mijn buurman

Geplaatst: 13 maart 2011 in Observaties
Tags:, , , ,

Tien meter zijn wij van elkaar verwijderd. In een straat van 140 meter en met 100 voordeuren.

Ik weet veel van hem: mijn buurman ziet er altijd netjes uit en strijkt zijn overhemden zelf.

Hij heeft zijn woonruimte van 55 vierkante meter zelf gestuukt en lichtjes in het plafond gemaakt. Hij woont alleen.

Van maandag tot en met vrijdag stapt hij eerder in zijn vijfdeursauto dan dat ik wakker word.

Rond zeven uur ’s avonds stapt hij uit zijn auto en gaat hij boodschappen doen.

Als hij thuis komt zet hij de tv aan. Hij kijkt Voetbal en de Grand Prix.
We kijken samen naar De Wereld Draait Door en naar Pauw en Witteman.

Op zijn flatscreen, elf meter van mij vandaan, lijkt Jeroen groter dan op mijn video-combinatie,
één meter van mij vandaan.

Hij heeft een schoonmaker. Daarvoor had hij een schoonmaakster.

Hij heeft sinds kort gordijnen. Die gaan samen met het licht dicht.

Zou hij ook naar mij kijken?

We zwaaien nooit naar elkaar. En in de supermarkt schrik ik als ik hem naast me zie.

Ik durf hem niet aan te spreken. Ik doe alsof ik niet veel van hem weet. Alsof ik hem niet ken.

Twee stoepen van drie meter. En een straat van vier meter.

Het gebouw

Geplaatst: 11 maart 2011 in Observaties
Tags:, , , ,

Lokatie: op de stoep van het gebouw, gemaakt van rode bakstenen en een toren met een klok.
Tijd: van 13.45 tot 14.00 uur op een doordeweekse middag.
Weer: zonnig en koud.

De deur van het gebouw is open.
Een man, licht gebogen over zijn wandelstok, doet het tuinhekje open en scharrelt langzaam naar binnen.
Drie minuten later komt hij, vergezeld van een organisator, weer naar buiten.
De man loopt weg, gebogen en met zijn ogen naar de grond gericht.
De organisator richt zich tot mij en zegt:
ik doe de deur op slot hoor, er komen de hele tijd zomaar mensen binnen lopen.

Vijf minuten later spreekt een vrouw, lopend naast naar fiets, me aan: het gebouw wordt toch niet afgebroken?
Ik zie allemaal steigers staan.
Ik antwoord: nee, ze zijn bezig om het gebouw te restaureren, zodat het nog een tijdje mee kan gaan.
Oh, gelukkig, reageert ze. Ze blijft even staan, kijkt op een bord met allerlei mededelingen.
Ze vraagt weer: ik kan het niet zo goed lezen, is er ook een praatgroep? Ik praat graag.

Ik loop naar haar toe, we bekijken de kleine lettertjes op het bord.
Er was gisteravond een praatgroep, ’s avonds om acht uur. Over een maand misschien weer.
Maar ik ben bang in het donker zegt ze, is er niets overdag?
Ja, op zondagochtend om tien uur zeg ik.
Maar daar zijn er zeker alleen maar jonge mensen zoals jij?

Nee hoor mevrouw, daar hoeft u echt niet bang voor te zijn. Er zijn juist heel veel mensen zoals u.
Oh, fijn. Nou misschien kom wel een keer.
Ze zwaait naar me. Ik loop naar de achterdeur.