Is het luchtig geloven
wanneer ik in liefde, licht en lucht geloof?


Iets dat uit Alles-dat-Is zomaar ontstaat
en als ik het probeer vast te pakken, direct vergaat?

Lees de rest van dit artikel »

God (2)

Geplaatst: 16 juni 2012 in Gedichten
Tags:, , ,

God,

Als ik mij open,
Aangeraakt durf te worden
Als ik ontvankelijk ben,

Dan geloof ik

Dan richt U mijn oog,                                                     raakt U mijn hart
Met wat ik zie,                                                               ervaren kan

Waar iets nieuws
Gezien kan worden
Een zin ontstaat uit niets

Daar bent U

Daar geloof ik

Verder niets.

Wat een cadeaus.

Ik kijk naar twee boeken die deze weken hun weg gaan vinden richting boekhandels en hopelijk jouw huis.

Mijn goede vriend en collega Karel Smouter schreef met zijn journalistieke vriend Remko den Boef Eenmaal Oranje. Hiermee laten zij de vaak vergeten voetballers, degenen die éénmaal voor ons land mochten uitkomen, hun verhaal vertellen. Zijn het losers of helden? Over jongensdromen die soms uitkomen – en wat dat met je doet. Een ontroerend en grappig boek, met alles dat je altijd al over de eeuwige debutanten van het Nederlands elftal wilde of zou kunnen weten.

Daarnaast kreeg ik gisteren Het Vrije Woord, van de sympathieke en scherpe Joost Röselears en Fennand van Dijk.
Ook deze vrienden hadden een droom: niet wéér een publicatie over de rol van religie, kerken en dominees in het politieke en maatschappelijke debat – maar degenen die zij die rol zien oppakken zelf het woord geven en in beeld brengen. Het resultaat: een prachtig boek waarin zij theologen uit alle politieke partijen aan het woord laten. En mij.

Lees de rest van dit artikel »

Zondag, ik heb zin om naar een kerk te gaan. Eén waar veel jonge mensen zijn.
Over de drempel wordt mij vriendelijk een boekje in de handen gedrukt.
Ik kijk ik om me heen. Zie ik ergens bekenden zitten?
Van gezicht ken ik sommigen, maar echt vrienden zijn het niet.

Ik ga een beetje achteraan zitten. Om me heen wordt vrolijk gepraat.
Wat een grote en energieke club, denk ik wanneer ik rondkijk.
Mooie, veelal blanke, en hippe mensen begroeten elkaar.
Kleine kinderen rennen er vrolijk tussendoor. Een baby huilt.

De dienst begint. Naast me legt zij haar hand op zijn knie.
Hun kinderen gaan naar de kindernevendienst. Hij schuift wat dichter naar haar.
Tijdens de preek zie ik een aantal jongens een arm om het meisje naast hen leggen.
Het ziet er lief uit, al die stelletjes in de kerk.

Maar tijdens de preek vraag ik me af: zouden hier ook singles zijn?

Lees de rest van dit artikel »

Ik zie je daar staan. Wit t-shirt, spijkerbroek
Onze handen vinden elkaar. We dansen, je kijkt me aan

En dan grijpt ze me, onverwachts. Mijn adem stokt
De lucht, het licht en de muziek veranderen door haar
Ik loop naar mijn fiets, zij komt me achterna
Ik kijk om, lach onzeker. In jouw ogen lacht zij terug

Ik zie haar in jou naast me. In je armen, je handen
Ze houdt de blik tussen ons gevangen
Ze verandert me, de mensen op straat veranderen mee
Ik snap het niet, niets ervan. Verlangend laat ze me achter

Het zit mee, durf ik te denken
Jij wilt mij zien, net zo graag als ik jou

Lees de rest van dit artikel »

Tijd: Pasen 2012, 11.45. Een week na het Vreemdland Festival.
Plaats: we zitten in een kring naast de kerk, met een kopje koffie.
Weer: lentezon.

‘Ik mag Nederlander worden!’ Munir komt na de kerkdienst bij ons zitten.
Hij lacht al zijn tanden wit. ‘Ik heb een brief gekregen voor de ceremonie!’
‘Gefeliciteerd!’ Munir wordt op zijn schouders geklopt en krijgt een hand van de dominee.
‘Hoe lang heb je moeten wachten?’
’10 jaar. Maar ik heb al wel 6 jaar een verblijfsvergunning.’
‘Gaat er dan iets veranderen, mag je nu iets wat je voorheen nog niet mocht?’
‘Nee niet echt. Werken mocht ik al.’ En dan: ‘Maar ik mag nu ook stemmen!’

Met Vreemdland nog vers in mijn geheugen wil ik er alles van weten.
‘Hoe is het bij jou gegaan?’
‘Goed. Ik ben goed geholpen hier.’
‘Echt waar?’ Ik geloof hem bijna niet. ‘Maar je hebt toch 10 jaar moeten wachten?’
Lees de rest van dit artikel »

Goede vrijdag

Geplaatst: 6 april 2012 in Gedichten
Tags:, , , ,

Het schone moest sterven

Wat is de zin daarvan?


Het ware moest verdwijnen

Ben ik de schuld daarvan?

Lees de rest van dit artikel »

Locatie: Marcuskerk, Den Haag.
Tijd: vrijdag 16 maart, van 10.00 tot 18.00.
Wat we doen: het symposium “Anders verder, over nieuwe vormen van kerk-zijn” bezoeken.
Wat ik mag doen: observeren. Een stukje schrijven over een werksessie ’s middags en die voorlezen.
Hierbij: dat stukje.

————————————————————————-

 Wat er aan de werksessie vooraf ging:

“Welkom in de Marcuskerk!” Ik word hier met naam en toenaam gekend.
Mijn speciale badge ligt al klaar op de tafel.
“Alstublieft.” Een plastic zakje met inhoud wordt in mijn hand gedrukt.
“U kunt daar uw jas op hangen en boven is de koffie.”

Mijn koffiekopje bestaat uit een plastic bakje en een bruine houder.
Zo krijg ik de warmte wel binnen, maar verbrand ik niet. Handig.
Stilletjes ga ik achterin zitten. Ik zie mensen praten, elkaar een hand geven.
Op de muur voor mij worden foto’s met ‘Hier gebeurt het‘ erop geprojecteerd.
Wat ‘het’ is, weet ik niet, maar het ziet er in ieder geval zonnig en vrolijk uit. Lees de rest van dit artikel »

Locatie: na gevonden op straat nu ook in de berm. En langs de weg.
Tijd: van winter naar lente.
Wat er gebeurt: Ik fiets voorbij. En weer terug.
Wat ik zie:

Lees de rest van dit artikel »

De eerste vastenweek

Geplaatst: 28 februari 2012 in Observaties
Tags:, , , ,

Ik word wakker. Mijn telefoon staat uit. En blijft uit.
Ik slaap weer in.
Er vliegen ganzen over het vakantiehuisje.

De radio gaat niet aan. Mijn krant komt hier niet. Geen internet.
Gordijnen open. Ik zie het water, de wolken, de meerkoeten, de wind.
De waterketel fluit met mij. Groene thee, geen koffie deze 40-dagentijd.

Lees de rest van dit artikel »

Ik word wakker. Pak mijn mobiel. Bekijk de emails van nachtwerkers.
De facebookberichten van mensen die opstaan, aan het werk gaan en jarig zijn.
Het is warm hier, ik wil mijn bed niet uit. De dag trilt in mijn hand.

Ik sta op. Douche. Yoghurt, banaan en muesli. Elke dag, hetzelfde, elke dag.
Koffiepot omspoelen. Zakje eruit, water bijvullen, nieuw zakje erin.
Koffie erin, knopje om. Stekker niet vergeten. Wachten maar. Nee, krant.

Afspraak in de stad. Vergaderen. Naar de Diaconie. Email op mijn telefoon.
Facebook. Twitter. De eerste handeling bij het oplichten van mijn scherm. Email.
Lijstjes. Die bellen. Die mailen. Die nog antwoorden. Afspraak maken.

Oja, eten. Niet vergeten. Hoi, gedag, een praatje. Lijstjes. Lijstjes in mijn voorhoofd.
Ik fiets naar huis. Telefoon of muziek in mijn oor. Drie keer geluk bij oversteken.
Niets in huis. Naar de supermarkt, even langs mijn buurman.

Eten. Moe. Tv-kijken. Series bij voorkeur. Geen tijd om te schrijven. Even geen lijstjes.
Friends om het donker buiten te laten. Moe. Naar bed. Ik kom nergens aan toe.
Druk in mijn hoofd. De dag van vandaag. De dag van morgen. Ik slaap niet. Lijstjes.

Lees de rest van dit artikel »

Locatie: mijn werkplek, de Diaconie van de PKN in Amsterdam.
Tijdstip: maandagochtend, 9.30.
Mijn computer is aan het opstarten. Ik heb koffie uit het café gehaald.
Door het raam kijk ik naar de zon, die schijnt in onze prachtige tuin.
‘Hallo, is hier iemand?’
Een mooi geklede vrouw verschijnt in de deuropening.

Ze loopt naar me toe en trekt een zwijgzame man mee naar binnen.
‘Ik zoek Frits van Stichting WOU,’ zegt ze. ‘Deze man heeft hulp nodig, hij is vluchteling.’
En voordat ik kan zeggen dat ik niet voor WOU werk, gaat ze verder:
‘Hij is uitgeprocedeerd, maar in hoger beroep vanwege zijn gezondheid.
Ik ben hem vannacht op straat tegengekomen, hij spreekt Perzisch en ik ook.
Kijk!‘ Ze wijst naar de zwijgzame man en zijn tas. ‘Dit is alles wat hij heeft!

Lees de rest van dit artikel »

God

Geplaatst: 8 januari 2012 in Gedichten
Tags:, , , ,

God, U bent

al en één

Ik ben

alleen

Is dat

ergens,

in de kern

hetzelfde?


Slapende trammetjes

Geplaatst: 3 januari 2012 in Gedichten
Tags:, , , , , , ,


Het is zo’n avond, vanavond
Waarop ik thuiskom
maar nog niet thuiskomen wil

(Mijn hart bonst
Ik voel je kus nog op mijn huid
Mijn voeten zijn nog niet uitgedanst)

Ik loop naar het einde van mijn straat
Naar het bankje aan het water
Zo roerloos donker, zo stil

Lees de rest van dit artikel »

Column & slotwoord: Put Down Your Weapons, midwinternachtfestijn over de psychologie van wapens
Organisatie: PKN kwartiermakers i.s.m. ASN bank en de jongens van Butch & Sundance media. 

Het is 25 augustus. Gisteren ben ik teruggekomen uit Israël.  Ik zit in de Stadsschouwburg, met mijn ouderlijk gezin.
Ineens raak ik in paniek. Ik stoot mijn zusje aan: ‘misschien heeft iemand wel een bom mee naar binnen genomen!’
Ze kijkt me verbaasd aan. ‘Natuurlijk niet’, zegt ze. ‘Maar dat kan gemakkelijk’, vervolg ik, ‘we zijn niet gecontroleerd!’

Het duurde een paar dagen, voordat ik dit paranoïde gevoel kwijt raakte. Voordat ik op zeer kleine schaal doorhad wat het doet om elke dag gecontroleerd te worden op wapens. Wanneer je altijd op je hoede moet zijn, de mensen in je omgeving altijd verdacht.

Als het gaat over geweld, fysiek of geestelijk, dan imiteren mensen elkaar. Wat jou wordt aangedaan, doe jij ook een ander aan. Wanneer jouw zusje of moeder voor je ogen wordt neergeschoten of verkracht, dan wil je een pistool oppakken.

Slachtoffers zijn makkelijk te maken. Vijanden gemakkelijk te verkrijgen.
De hele wereld kan een vijand zijn of worden. Veel moeilijker is het om
vanuit daar op een constructieve manier om te gaan met de conflictsituatie,
om helend te werken. Om te kunnen zien dat daders vaak ook slachtoffers zijn. Of zijn geweest. En dat geweld meestal leidt tot nog meer geweld.

Lees de rest van dit artikel »