Archief voor de ‘Observaties’ Categorie

Mijn laatste blog

Geplaatst: 13 mei 2014 in Observaties
Tags:,

imagesAllerbeste lezers, toevallige voorbijgangers en trouwe volgers,

Het is mooi geweest. De afgelopen drie jaar heeft u op dit plekje mijn eerste stappen als schrijver en op het internet gevolgd.
Ik ben dankbaar dat u bent blijven lezen en met meer kwam.

Het schrijven deed ik voor mijzelf, maar uw reacties ontroerden mij. Diverse blogs zijn gebruikt op andere plaatsen, onder bijzondere omstandigheden.

Zo schreef ik Bij Ongeluk, na het overlijden van een collega.
Later hoorde ik dat dit gedicht is gebruikt in haar rouw-verwerkingsbijeenkomst,
wat ik de mooiste plek vond om aan bij te dragen.

De mooiste reactie kreeg ik van een meneer op Christen & Homo (helemaal onderaan).
Precies voor hem had ik het geschreven, denk ik achteraf.

De meeste reacties kreeg ik (online en offline) rond mijn blog over Zelfmoord.
Zoveel, dat ik er zelfs een tweede blog aan wijdde.
Iets dat ik normaal niet doe, omdat ik liever verbeelding haar werk laat doen dan uitleg.

Mijn persoonlijke favorieten zijn de toevallige ontmoetingen of gesprekjes die me toevallen.
Bijvoorbeeld op een bijzondere Zondagochtend, tussen Twee Vrouwen, rondom een Koelkast of gewoon Bij de Kassa.
En de hele kleine gedachten. Over God, bijvoorbeeld.

Verder zal u opgemerkt hebben, dat vluchtelingen en vreemdelingen vaak terug kwamen. De gans andere.
Het begon met Mijn SchuldHelpen waar geen Helper is en een bootvluchteling.
Als ik ze teruglees, dan spat de onmacht eraf. Dat veranderde een beetje dankzij de Vluchtkerk.

En nu dan?

Het afgelopen jaar werd ik steeds stiller hier. Drukker met onze Firma Hoe Dan Wel en ander werk. Prima, opzich.
Daarnaast vond ik de URL ingervannes.wordpress.com niet zo professioneel en er kwamen advertenties onder mijn teksten.
En dat terwijl ik met een professional werk die weet hoe dat allemaal op te lossen.

Dus…

Ik ga verhuizen. Naar Inger Schrijft. Alle inboedel gaat mee, zelfs de achtergrond.
Het enige dat ik niet mee kan nemen (en dat is de eigenlijke reden van deze blog aan u…) zijn uw emailadressen.
En die ga ik missen. Het is voor een schrijver namelijk fijn om te weten dat er mensen een mail krijgen
– en wellicht ook lezen – zodra er iets nieuws gepubliceerd wordt.

Mijn vraag aan u is dus, mocht u nog geen afscheid willen nemen,
om mijn nieuwe stek www.ingerschrijft.nl te bezoeken en daar links bovenin uw emailadres in te vullen?

Dan beloof ik u, dit is (niet) mijn laatste blog.

Advertenties

Zuster Columba

Geplaatst: 10 mei 2014 in Observaties
Tags:, , , ,

Inger en ColumbaZeven jaar geleden ontmoetten we elkaar.
Zuster Columba werd bijna 70 en we gingen naar Iona.
Zij was de oudste van ons reisgezelschap. Ik de jongste.

‘Ik kan niet geloven dat ik eindelijk naar Iona ga, mijn hele leven heb ik hier al van gedroomd.’ Ze knijpt in mijn hand.

Ik ben als jong meisje door de nonnen vernoemd naar Columba van Iona, de Ierse Heilige die landde op het eiland en vanuit daar het christendom over Europa verspreidde. Maar ik ben er nog nooit geweest. En dat ik nu toch nog mag gaan!’

Ze straalt.

(meer…)

SchaduwkadeNieuwe Keizersgracht4 mei. Dodenherdenking.

De stemming zit bij mij al goed in. Ik heb de afgelopen twee dagen gelezen in ‘Onderduiken als Anne Frank’.

Dus ik ben stil. En wil naar een stille plek.

Ik loop naar de Schaduwkade.
Nieuwe Keizersgracht, Amsterdam.

(73 jaar geleden ook wel bekend als de ‘Joodschegracht’)

Joodschengracht

De huidige bewoners kwamen er achter dat in de 200 meter van hun straat, in 1942,
meer dan 200 mensen met een Joodse achtergrond zijn weggevoerd en vermoord.

Om de vermoorde bewoners te gedenken en om de massaliteit van de Jodenvervolging zichtbaar
te maken hebben de bewoners van de Nieuwe Keizersgracht ‘De Schaduwkade‘ opgericht.
De namen van de Joodse bewoners staan op de kaderand, tegenover de huizen waarin zij woonde.

(meer…)

Oude liefde roest

Geplaatst: 24 april 2014 in Observaties
Tags:, , , ,

Fiets Amsterdam

Er zijn liefdes – en vriendschappen – die voorbijgaan.
De meeste, eerlijk gezegd.
En er is één, die is gebleven.

Jij kwam in mijn leven op mijn veertiende. Veertien jaar geleden.
Blauw en schitterend.
Spiksplinternieuw.

Je droeg mijn boeken. Bracht me iedere dag naar school.
Elf kilometer heen met tegenwind, elf kilometer terug tegen de wind.
Wij waren een team. Zonder mij kwam jij niet vooruit en zonder jou kwam ik nergens.

Tot ik op mijn zestiende een nieuwe liefde kreeg. (meer…)

De laatste vrijdag van november. Vandaag precies één jaar geleden. Het was koud, heel erg koud.

Ik kende Oumar nog niet. Langs Mama Fatima, Bayissa, Thomas en Younis had ik al jaren geleefd. Ik had Mamadou, Joseph, Ciraque en Tulu nooit gezien. Ben zijn hand nog niet geschud, Francois en Camara nog nooit zien lachen. Axcmed en Mohammed Ali nog nooit boos gezien. Alice had haar been nog niet gebroken, Osman was nog niet ontdekt als politicus.

Nu is alles anders. Nouja, voor mij dan. Mijn beeld van mensen is positief veranderd (daarover schreef ik eerder)
en een paar weken terug mocht ik op de Goot500 vertellen over dit moment, vandaag precies één jaar geleden:

Inger van Nes Goot500

Maar het verhaal gaat verder… (meer…)

Naast je schoenenDe liefde is stom, zegt ze.
Ik leg mijn hoofd op haar schouder.

Nouja, het daten dan.

“Je bent zo leuk”
“Ik snap niet dat jij nog alleen bent.”

Gék word ik ervan.
Misschien ben je wel te leuk.

Ligt het soms aan de Amsterdamse mannen?
Aan ons in ieder geval niet!

(meer…)

Deze blog is om jou te bedanken. Omdat je me hebt verrast met je gulheid, je slimheid, je gastvrijheid. Dat je me hebt laten ervaren dat er zoveel mooie mensen in mijn samenleving wonen. Dat je me hebt laten zien hoeveel wij als burgers en individuen voor elkaar kunnen betekenen. Ik ben zo dankbaar dat onze achtergrond er vaak niet toe doet. Dat er meer is dat ons samenbrengt dan verdeelt. Omdat je mij hebt geleerd, dat geven mij niets kost. Maar veel oplevert.

——————————————————————————————————————————————————————————-

Bovenstaande kan ik niet zomaar schrijven. Het komt door jou. 

——————————————————————————————————————————————————————————-

Jij was al langs geweest in Osdorp, maar kon daar niets doen.
Je ging naar de Bunker, mee naar de Overtoom en jou werd gevraagd: “alsjeblieft, help!”
De kracht waarmee je dat deed verraste jezelf. En mij. En iedereen om je heen.

Ik vroeg op Twitter om een spoelkeuken, of 300 euro om er één te huren.
In de kerk kwam jij naar me toe. “Ben jij Inger?” En drukte zomaar 300 euro in mijn hand.
Ik was verrast en wilde je bedanken. Maar jij zei : “Dat is mijn plicht.”

Op een ochtend kwam ik in de Vluchtkerk en er was geen host.
Jij stond bij de deur met een oranje hesje. Ik vroeg: “Wil jij het dan soms doen?”
Je twijfelde geen moment. Pakte de telefoon en sleutels. En trok met een grote grijns het gele hesje aan.

 

(meer…)

Mijn gids

“Voor jou is dat misschien moeilijk voor te stellen, maar ik ben geboren onder Apartheid.”

Mijn gids kijkt me met zijn gitzwarte ogen langer aan dan voor mij gemakkelijk is.
Ik durf hem niet direct te vragen hoe dat was, leven als een Black tijdens Apartheid.

“Er waren veel slechte dingen, maar ook veel goede dingen toen.”
“Zoals?” Ik laat teveel verassing in mijn stem doorklinken.

“Alleen Whites, Coloreds en Asians mochten toen regels en wetten maken. Blacks, zoals ik, konden dat niet.
Maar er was wel werk, voor bijna iedereen. Als Blacks verdienden we niet veel geld,
we zouden nooit rijk kunnen worden. Maar we hadden wel allemaal genoeg te eten.” 

We kijken naar de Drakensbergen en zijn even stil als de wolken om ons heen.
Ik om deze informatie naast deze van de boeken te plaatsen. Hij om zijn verhaal te vervolgen.

(meer…)

Datum: 2 november, Allerzielen.
Locatie: Herdenking overleden bootvluchtelingen aan Europese buitengrenzen

Wat ik in mijn handen heb: een lijst met heel veel namen
Wat ik zie: een donkere jongen, hij praat zacht in de microfoon. De zinnen komen zonder aarzeling uit zijn mond.
Wat ik hoor:

Ik ben Solomon, 26 jaar oud. Ik ben allereerst God dankbaar dat ik nog leef. Ik zat met 72 anderen op deze boot. Kijk, hier zie je me zitten. Dat weet ik, omdat ik de enige was met een wit reddingsvest. We waren op de vlucht vanuit Libië naar Italië. En samen met 8 anderen heb ik deze boottocht overleefd.

De eerste dag ging het goed. Een marineschip gaf ons water en bisuits. Daarna viel onze motor uit. We zaten met 50 mannen, 20 vrouwen en twee baby’s aan boord. Twee weken hebben we rondgedobberd. We hadden geen eten, geen drinken. Ik dronk mijn eigen urine.

(meer…)

Wat een cadeaus.

Ik kijk naar twee boeken die deze weken hun weg gaan vinden richting boekhandels en hopelijk jouw huis.

Mijn goede vriend en collega Karel Smouter schreef met zijn journalistieke vriend Remko den Boef Eenmaal Oranje. Hiermee laten zij de vaak vergeten voetballers, degenen die éénmaal voor ons land mochten uitkomen, hun verhaal vertellen. Zijn het losers of helden? Over jongensdromen die soms uitkomen – en wat dat met je doet. Een ontroerend en grappig boek, met alles dat je altijd al over de eeuwige debutanten van het Nederlands elftal wilde of zou kunnen weten.

Daarnaast kreeg ik gisteren Het Vrije Woord, van de sympathieke en scherpe Joost Röselears en Fennand van Dijk.
Ook deze vrienden hadden een droom: niet wéér een publicatie over de rol van religie, kerken en dominees in het politieke en maatschappelijke debat – maar degenen die zij die rol zien oppakken zelf het woord geven en in beeld brengen. Het resultaat: een prachtig boek waarin zij theologen uit alle politieke partijen aan het woord laten. En mij.

(meer…)

Locatie: Marcuskerk, Den Haag.
Tijd: vrijdag 16 maart, van 10.00 tot 18.00.
Wat we doen: het symposium “Anders verder, over nieuwe vormen van kerk-zijn” bezoeken.
Wat ik mag doen: observeren. Een stukje schrijven over een werksessie ’s middags en die voorlezen.
Hierbij: dat stukje.

————————————————————————-

 Wat er aan de werksessie vooraf ging:

“Welkom in de Marcuskerk!” Ik word hier met naam en toenaam gekend.
Mijn speciale badge ligt al klaar op de tafel.
“Alstublieft.” Een plastic zakje met inhoud wordt in mijn hand gedrukt.
“U kunt daar uw jas op hangen en boven is de koffie.”

Mijn koffiekopje bestaat uit een plastic bakje en een bruine houder.
Zo krijg ik de warmte wel binnen, maar verbrand ik niet. Handig.
Stilletjes ga ik achterin zitten. Ik zie mensen praten, elkaar een hand geven.
Op de muur voor mij worden foto’s met ‘Hier gebeurt het‘ erop geprojecteerd.
Wat ‘het’ is, weet ik niet, maar het ziet er in ieder geval zonnig en vrolijk uit. (meer…)

Locatie: na gevonden op straat nu ook in de berm. En langs de weg.
Tijd: van winter naar lente.
Wat er gebeurt: Ik fiets voorbij. En weer terug.
Wat ik zie:

(meer…)

De eerste vastenweek

Geplaatst: 28 februari 2012 in Observaties
Tags:, , , ,

Ik word wakker. Mijn telefoon staat uit. En blijft uit.
Ik slaap weer in.
Er vliegen ganzen over het vakantiehuisje.

De radio gaat niet aan. Mijn krant komt hier niet. Geen internet.
Gordijnen open. Ik zie het water, de wolken, de meerkoeten, de wind.
De waterketel fluit met mij. Groene thee, geen koffie deze 40-dagentijd.

(meer…)

Ik word wakker. Pak mijn mobiel. Bekijk de emails van nachtwerkers.
De facebookberichten van mensen die opstaan, aan het werk gaan en jarig zijn.
Het is warm hier, ik wil mijn bed niet uit. De dag trilt in mijn hand.

Ik sta op. Douche. Yoghurt, banaan en muesli. Elke dag, hetzelfde, elke dag.
Koffiepot omspoelen. Zakje eruit, water bijvullen, nieuw zakje erin.
Koffie erin, knopje om. Stekker niet vergeten. Wachten maar. Nee, krant.

Afspraak in de stad. Vergaderen. Naar de Diaconie. Email op mijn telefoon.
Facebook. Twitter. De eerste handeling bij het oplichten van mijn scherm. Email.
Lijstjes. Die bellen. Die mailen. Die nog antwoorden. Afspraak maken.

Oja, eten. Niet vergeten. Hoi, gedag, een praatje. Lijstjes. Lijstjes in mijn voorhoofd.
Ik fiets naar huis. Telefoon of muziek in mijn oor. Drie keer geluk bij oversteken.
Niets in huis. Naar de supermarkt, even langs mijn buurman.

Eten. Moe. Tv-kijken. Series bij voorkeur. Geen tijd om te schrijven. Even geen lijstjes.
Friends om het donker buiten te laten. Moe. Naar bed. Ik kom nergens aan toe.
Druk in mijn hoofd. De dag van vandaag. De dag van morgen. Ik slaap niet. Lijstjes.

(meer…)

Locatie: de supermarkt aan het einde van mijn straat.
Tijd: drie minuten, van 16.25 tot 16.28.
Wie ik zie en hoor: een gezette vrouw achter de kassa en een man met een bril in een ruime jas.

Een pak vla gaat door haar handen. Blieb. Een blikje perziken op sap. Blieb. Ze weegt het plastic zakje met witlof.

‘Houdt u het een beetje vol?’ De vrouw vraagt het de man, terwijl ze zoekt naar de code voor witlof.
De man is even stil. ‘Het gaat’, antwoordt hij, ‘maar het is een zware tijd..’
De vrouw toetst de witlofcode in. ‘Ja zeg, vertel mij wat.’

Blieb. De witlof schuift in de richting van de man. Ze pakt het pak wc-papier. Blieb.
Hij wendt zijn blik af van de vrouw. ‘Ik heb het er niet zo makkelijk mee’, zeg hij.
De ogen achter zijn bril worden vochtig, terwijl hij het plastic zakje met witlof in zijn tas probeert te stoppen.
(meer…)