Archief voor de ‘Columns’ Categorie


Het is alsof de kerk op een ochtend ontwaakt na een lange en onrustige winterslaap.
Ze ontwaart tussen het jonge voorjaarsgroen 100 jonge en aanstormende dominees 2.0 en duikt er samen met de media bovenop.

‘Vertel mij’, vraagt ze, ‘is er nog hoop? Willen jullie echt nog door met mij?’

Ze is in de war. Winters lang richtte ze zich op het sluiten van kerkgebouwen. Een troostende arm sloeg ze om degenen die hun gemeenschapshuis moesten loslaten. Een zetje in de rug gaf ze mensen die na lang vergaderen nu toch echt door één deur naar binnen moesten. Het was vaak verdrietig werk. En goed omgaan met de mensen die haar de rug hadden toegekeerd kon ze nog altijd niet. Door alle spanning was ze flink afgevallen.

(meer…)

Advertenties

Zondag, ik heb zin om naar een kerk te gaan. Eén waar veel jonge mensen zijn.
Over de drempel wordt mij vriendelijk een boekje in de handen gedrukt.
Ik kijk ik om me heen. Zie ik ergens bekenden zitten?
Van gezicht ken ik sommigen, maar echt vrienden zijn het niet.

Ik ga een beetje achteraan zitten. Om me heen wordt vrolijk gepraat.
Wat een grote en energieke club, denk ik wanneer ik rondkijk.
Mooie, veelal blanke, en hippe mensen begroeten elkaar.
Kleine kinderen rennen er vrolijk tussendoor. Een baby huilt.

De dienst begint. Naast me legt zij haar hand op zijn knie.
Hun kinderen gaan naar de kindernevendienst. Hij schuift wat dichter naar haar.
Tijdens de preek zie ik een aantal jongens een arm om het meisje naast hen leggen.
Het ziet er lief uit, al die stelletjes in de kerk.

Maar tijdens de preek vraag ik me af: zouden hier ook singles zijn?

(meer…)

Tijd: Pasen 2012, 11.45. Een week na het Vreemdland Festival.
Plaats: we zitten in een kring naast de kerk, met een kopje koffie.
Weer: lentezon.

‘Ik mag Nederlander worden!’ Munir komt na de kerkdienst bij ons zitten.
Hij lacht al zijn tanden wit. ‘Ik heb een brief gekregen voor de ceremonie!’
‘Gefeliciteerd!’ Munir wordt op zijn schouders geklopt en krijgt een hand van de dominee.
‘Hoe lang heb je moeten wachten?’
’10 jaar. Maar ik heb al wel 6 jaar een verblijfsvergunning.’
‘Gaat er dan iets veranderen, mag je nu iets wat je voorheen nog niet mocht?’
‘Nee niet echt. Werken mocht ik al.’ En dan: ‘Maar ik mag nu ook stemmen!’

Met Vreemdland nog vers in mijn geheugen wil ik er alles van weten.
‘Hoe is het bij jou gegaan?’
‘Goed. Ik ben goed geholpen hier.’
‘Echt waar?’ Ik geloof hem bijna niet. ‘Maar je hebt toch 10 jaar moeten wachten?’
(meer…)

Locatie: Marcuskerk, Den Haag.
Tijd: vrijdag 16 maart, van 10.00 tot 18.00.
Wat we doen: het symposium “Anders verder, over nieuwe vormen van kerk-zijn” bezoeken.
Wat ik mag doen: observeren. Een stukje schrijven over een werksessie ’s middags en die voorlezen.
Hierbij: dat stukje.

————————————————————————-

 Wat er aan de werksessie vooraf ging:

“Welkom in de Marcuskerk!” Ik word hier met naam en toenaam gekend.
Mijn speciale badge ligt al klaar op de tafel.
“Alstublieft.” Een plastic zakje met inhoud wordt in mijn hand gedrukt.
“U kunt daar uw jas op hangen en boven is de koffie.”

Mijn koffiekopje bestaat uit een plastic bakje en een bruine houder.
Zo krijg ik de warmte wel binnen, maar verbrand ik niet. Handig.
Stilletjes ga ik achterin zitten. Ik zie mensen praten, elkaar een hand geven.
Op de muur voor mij worden foto’s met ‘Hier gebeurt het‘ erop geprojecteerd.
Wat ‘het’ is, weet ik niet, maar het ziet er in ieder geval zonnig en vrolijk uit. (meer…)

Locatie: mijn werkplek, de Diaconie van de PKN in Amsterdam.
Tijdstip: maandagochtend, 9.30.
Mijn computer is aan het opstarten. Ik heb koffie uit het café gehaald.
Door het raam kijk ik naar de zon, die schijnt in onze prachtige tuin.
‘Hallo, is hier iemand?’
Een mooi geklede vrouw verschijnt in de deuropening.

Ze loopt naar me toe en trekt een zwijgzame man mee naar binnen.
‘Ik zoek Frits van Stichting WOU,’ zegt ze. ‘Deze man heeft hulp nodig, hij is vluchteling.’
En voordat ik kan zeggen dat ik niet voor WOU werk, gaat ze verder:
‘Hij is uitgeprocedeerd, maar in hoger beroep vanwege zijn gezondheid.
Ik ben hem vannacht op straat tegengekomen, hij spreekt Perzisch en ik ook.
Kijk!‘ Ze wijst naar de zwijgzame man en zijn tas. ‘Dit is alles wat hij heeft!

(meer…)

Column & slotwoord: Put Down Your Weapons, midwinternachtfestijn over de psychologie van wapens
Organisatie: PKN kwartiermakers i.s.m. ASN bank en de jongens van Butch & Sundance media. 

Het is 25 augustus. Gisteren ben ik teruggekomen uit Israël.  Ik zit in de Stadsschouwburg, met mijn ouderlijk gezin.
Ineens raak ik in paniek. Ik stoot mijn zusje aan: ‘misschien heeft iemand wel een bom mee naar binnen genomen!’
Ze kijkt me verbaasd aan. ‘Natuurlijk niet’, zegt ze. ‘Maar dat kan gemakkelijk’, vervolg ik, ‘we zijn niet gecontroleerd!’

Het duurde een paar dagen, voordat ik dit paranoïde gevoel kwijt raakte. Voordat ik op zeer kleine schaal doorhad wat het doet om elke dag gecontroleerd te worden op wapens. Wanneer je altijd op je hoede moet zijn, de mensen in je omgeving altijd verdacht.

Als het gaat over geweld, fysiek of geestelijk, dan imiteren mensen elkaar. Wat jou wordt aangedaan, doe jij ook een ander aan. Wanneer jouw zusje of moeder voor je ogen wordt neergeschoten of verkracht, dan wil je een pistool oppakken.

Slachtoffers zijn makkelijk te maken. Vijanden gemakkelijk te verkrijgen.
De hele wereld kan een vijand zijn of worden. Veel moeilijker is het om
vanuit daar op een constructieve manier om te gaan met de conflictsituatie,
om helend te werken. Om te kunnen zien dat daders vaak ook slachtoffers zijn. Of zijn geweest. En dat geweld meestal leidt tot nog meer geweld.

(meer…)

Nieuw: met veel plezier ga ik één keer per maand een bijdrage leveren aan de allerbeste christelijke website, Staat Geschreven, van de jonge theologen Jaap Marinus en Erik Drenth:

“Op Staat Geschreven praten orthodoxen, vrijzinnigen en atheïsten vrolijk met elkaar. Een kakafonie? Dat vinden sommigen. Ons klinkt het als muziek in de oren.”

In dat orkest speel ik graag een mee. Hierbij mijn eerste noot, over de eerste keer… 

(meer…)

Het experiment: geen blog om te lezen deze week, maar om te luisteren. Van geschreven, naar gesproken woord.
Tijdsduur: 4.34 minuten gesproken column, mijn eerste Zincast. Over Nina Simone, over Ain’t Got No: [klik hier]
Onderwerp
: over vrijheid, levenszin, het gebruiken van je stem. Of zoals de IKON het op Twitter samenvat:

 hoeveel je bezit bepaalt niet hoe rijk je leven is.

Onderzoeksvraag: zal ik dit vaker doen,
of toch liever geschreven woord met beeld?
Update: 9-12-2011, gezwicht voor de lezers,
de geschreven tekst volgt hieronder:

(meer…)

En wat doe jij in het dagelijkse leven?
Ik werk, voor de Protestantse kerk in Amsterdam.
Echt waar?
Ja.
Oh.
Stilte.
Als wat dan?
Als kwartiermaker met Karel Smouter,
op het gebied van twintigers en de toekomst van de kerk.

Zooooo… dat is nogal wat.
Ja, inderdaad.
Stilte.
Maar wat is een kwartiermaker?
Een kwartiermaker wordt vooruitgestuurd, om een geheel nieuw gebied te verkennen.
In ons geval dat van twintigers in de stad. Om te kijken of er nog een verbinding te maken valt.
Aha…
Stilte. (meer…)

Waar ik met verwondering naar keek: de documentaire Alone in the Wild, waarin cameraman Ed Wardle drie maanden probeert te overleven in onbewoond Canada.

Waar het me aan deed denken: de film Into the Wild, waarin Chris McCandless naar de wildernis van Alaska trekt – met de volgende reden:

Zoveel mensen leven in ongelukkige omstandigheden en nemen niet het initiatief om hun situatie te veranderen, omdat ze geconditioneerd door een leven van zekerheid, comfort en conservatisme – zaken die schijnbaar rust geven, maar in de realiteit is niets gevaarlijkers voor een avontuurlijke geest dan een toekomst die vastligt. De basis van de levende geest van een man ligt in zijn passie voor avontuur. De enige vreugde in ons leven komt door nieuwe ervaringen. Chris McCandless

Ed illustreert Chris’ woorden perfect, wanneer hij zijn reden geeft om drie maanden alleen in de wildernis te willen zijn:

Dit is echt heel bijzonder en waardevol. Ik ga hier veel van leren en misschien verandert het mijn leven wel totaal. Dat zou goed zijn. Ik wil een leven vol bijzondere dingen, bijzondere avonturen, bijzondere leersituaties. Als ik dat doe, zal mijn leven spannend en wezenlijk en het leven waard zijn. Ed Warle

Deze mannen zijn gek – is mijn eerste gedachte.
(meer…)

Lieve Kracht, zei Energie, je put me uit.
Je ideeën en je bevlogenheid – ze zijn als een vuur dat mensen aantrekt,
om zich bij te warmen, als een licht in de duisternis.
Mensen bewonderen je, jouw vlammen stralen op hen af.
Maar als je niet oppast dan brandt alles af, ook de mensen om je heen.

Dank je, zei Kracht. De mensen vragen ook om mijn ideeën en om licht.
Als ik het ben die dat voor ze kan doen, dan moet ik branden – tot ik niets meer te geven heb.
En dan, vroeg Energie voorzichtig verder, wat doe je als je alles op hebt gebrand?
Vervliegen je vurige ideeën dan niet, als rook over het weiland?

Niet als jij me leert hoe ik langer branden kan, mijn voorraad te vergroten.
– Kracht had altijd wel een antwoord klaar, en legde zijn armen over elkaar –
Je zegt dat ik je uitput. Nou, ik wil best luisteren hoor.
Vertel me dan ook wat ik nog meer kan doen, hoe kan ik verbeteren? (meer…)

Lokatie: Amsterdam, de eerste zaterdag van augustus.

Weer: luchtvochtigheid = 77 % , één stortbui op komst.

Wat we doen: meevaren met het Heilig Bootje.

Wat we horen: Hálleluja (Halleluja, Halleluja), Amazing Grace,
Blessed be the Name, High and Mighty. En dan nogmaals.

Wat we zien: 
zwaaiende, lachende en dansende mensen,
één duim die naar beneden gaat, applaus en verwondering.
—————————————————————————————————— (meer…)

Twee vrouwen

Geplaatst: 13 juli 2011 in Columns, Observaties
Tags:, , ,

Lokatie: een terras in Oud-Zuid.
Weer: zonnig, met onweer op komst.

Wat we zien:

Twee vrouwen. Rond de 40, met twee lege glazen op tafel.
Ze dragen een zomers jurkje, halfhoge hakken en een korte zwarte legging.
Ze hebben een zonnebril op, die hun halflange haar precies in model houdt.
De één is hoogblond, de ander verft het donkerrood.

Wat we horen:

Soms denk ik dat we bij elkaar moeten blijven, voor de kinderen.
Ja, ja
Maar dat is natuurlijk onzin.
Nee, ja, precies.

(meer…)

Daar sta je dan, midden in het museum
180 theologen zitten aan tafel – en luisteren
Naar de bijdrage van de Contrastnacht
Wordt het herrie schoppen, kinderachtig?
Hier kunt u het nog eens nalezen

———————————————————————————————- (meer…)

Datum: 21 mei
Waar we naar kijken: een man die kijkt naar zijn horloge
Soundtrack: Bløf – Wij geloven nergens in 

Daar sta je dan. Op Times Square in New York.
Omdat je ergens in gelooft.
Omdat je dat deelt met de wereld.

Omdat je al je geld hebt uitgegeven.
Geloof is het enige dat je nog bezit.
Maar wij geloven nergens in.

 

Daarom hebben we je voor gek verklaard.
De spot met je gedreven.
Je in een rij van profeten gezet, die ons stuk voor stuk laten wachten.
(meer…)