Slapende trammetjes

Het is zo’n avond, vanavond Waarop ik thuiskom maar nog niet thuiskomen wil (Mijn hart bonst Ik voel je kus nog op mijn huid Mijn voeten zijn nog niet uitgedanst) Ik loop naar het einde van mijn straat Naar het bankje aan het water Zo roerloos donker, zo stil

Zelfmoord

—————————————————————————————————————————————————————————— Soms begrijp ik. Bijna. Wat je bezielde, ontzielde. Waarom je het deed. Dat zinloze, dat absolute. Dat niets ooit uitmaakt. Of verandert. Dat jij er bent, of niet. Dat je alles zelf moet doen, maar niets kan. Dat je niets in handen hebt en toch nog kan verliezen.