Vluchtkerk, bedankt!

Deze blog is om jou te bedanken. Omdat je me hebt verrast met je gulheid, je slimheid, je gastvrijheid. Dat je me hebt laten ervaren dat er zoveel mooie mensen in mijn samenleving wonen. Dat je me hebt laten zien hoeveel wij als burgers en individuen voor elkaar kunnen betekenen. Ik ben zo dankbaar dat onze achtergrond er vaak niet toe doet. Dat er meer is dat ons samenbrengt dan verdeelt. Omdat je mij hebt geleerd, dat geven mij niets kost. Maar veel oplevert.

——————————————————————————————————————————————————————————-

Bovenstaande kan ik niet zomaar schrijven. Het komt door jou. 

——————————————————————————————————————————————————————————-

Jij was al langs geweest in Osdorp, maar kon daar niets doen.
Je ging naar de Bunker, mee naar de Overtoom en jou werd gevraagd: “alsjeblieft, help!”
De kracht waarmee je dat deed verraste jezelf. En mij. En iedereen om je heen.

Ik vroeg op Twitter om een spoelkeuken, of 300 euro om er één te huren.
In de kerk kwam jij naar me toe. “Ben jij Inger?” En drukte zomaar 300 euro in mijn hand.
Ik was verrast en wilde je bedanken. Maar jij zei : “Dat is mijn plicht.”

Op een ochtend kwam ik in de Vluchtkerk en er was geen host.
Jij stond bij de deur met een oranje hesje. Ik vroeg: “Wil jij het dan soms doen?”
Je twijfelde geen moment. Pakte de telefoon en sleutels. En trok met een grote grijns het gele hesje aan.

 

De eerste vraag van God

Adam, mens, waar ben je?

Waar ben je, vijftiger of twintiger
in de crisis van medemenselijkheid?

Schaam je je soms, voor wat jij niet deed
Ben je bang dat geven je iets kost?

Adam, minister, waar ben je?

Verschuil je soms achter bedachte regels
Achter de functie die je kreeg?

Kom tevoorschijn, bedek je niet
Met onmacht, spijt of je verdriet

Adam, mens, waar ben je?

Ik zoek een kerkje

Ik zoek een kerkje
Het liefste wit en stil
Waar ik naar toe kan
wanneer ik wil

Ik zoek een kerkje
Een kapelletje mag ook
Waar het ruikt naar kaarsen
En wierook

Black en White in Zuid-Afrika

Mijn gids

“Voor jou is dat misschien moeilijk voor te stellen, maar ik ben geboren onder Apartheid.”

Mijn gids kijkt me met zijn gitzwarte ogen langer aan dan voor mij gemakkelijk is.
Ik durf hem niet direct te vragen hoe dat was, leven als een Black tijdens Apartheid.

“Er waren veel slechte dingen, maar ook veel goede dingen toen.”
“Zoals?” Ik laat teveel verassing in mijn stem doorklinken.

“Alleen Whites, Coloreds en Asians mochten toen regels en wetten maken. Blacks, zoals ik, konden dat niet.
Maar er was wel werk, voor bijna iedereen. Als Blacks verdienden we niet veel geld,
we zouden nooit rijk kunnen worden. Maar we hadden wel allemaal genoeg te eten.” 

We kijken naar de Drakensbergen en zijn even stil als de wolken om ons heen.
Ik om deze informatie naast deze van de boeken te plaatsen. Hij om zijn verhaal te vervolgen.

De kerk ontwaakt

Het is alsof de kerk op een ochtend ontwaakt na een lange en onrustige winterslaap.
Ze ontwaart tussen het jonge voorjaarsgroen 100 jonge en aanstormende dominees 2.0 en duikt er samen met de media bovenop.

‘Vertel mij’, vraagt ze, ‘is er nog hoop? Willen jullie echt nog door met mij?’

Ze is in de war. Winters lang richtte ze zich op het sluiten van kerkgebouwen. Een troostende arm sloeg ze om degenen die hun gemeenschapshuis moesten loslaten. Een zetje in de rug gaf ze mensen die na lang vergaderen nu toch echt door één deur naar binnen moesten. Het was vaak verdrietig werk. En goed omgaan met de mensen die haar de rug hadden toegekeerd kon ze nog altijd niet. Door alle spanning was ze flink afgevallen.

Gebroken

Daar, aan dat meer
Brak hij het brood

Iets dat niet gebroken wordt
Kan ook niet worden gedeeld

Ter Ziele

Datum: 2 november, Allerzielen.
Locatie: Herdenking overleden bootvluchtelingen aan Europese buitengrenzen

Wat ik in mijn handen heb: een lijst met heel veel namen
Wat ik zie: een donkere jongen, hij praat zacht in de microfoon. De zinnen komen zonder aarzeling uit zijn mond.
Wat ik hoor:

Ik ben Solomon, 26 jaar oud. Ik ben allereerst God dankbaar dat ik nog leef. Ik zat met 72 anderen op deze boot. Kijk, hier zie je me zitten. Dat weet ik, omdat ik de enige was met een wit reddingsvest. We waren op de vlucht vanuit Libië naar Italië. En samen met 8 anderen heb ik deze boottocht overleefd.

De eerste dag ging het goed. Een marineschip gaf ons water en bisuits. Daarna viel onze motor uit. We zaten met 50 mannen, 20 vrouwen en twee baby’s aan boord. Twee weken hebben we rondgedobberd. We hadden geen eten, geen drinken. Ik dronk mijn eigen urine.

Mis ik jou?

Mis ik jou

of

Luchtig geloven

Is het luchtig geloven

wanneer ik in liefde, licht en lucht geloof?

Iets dat uit Alles-dat-Is zomaar ontstaat

en als ik het probeer vast te pakken, direct vergaat?

God (2)

God,

Als ik mij open,
Aangeraakt durf te worden
Als ik ontvankelijk ben,

Dan geloof ik

Dan richt U mijn oog,                                                     raakt U mijn hart
Met wat ik zie,                                                               ervaren kan

Waar iets nieuws
Gezien kan worden
Een zin ontstaat uit niets

Daar bent U

Daar geloof ik

Verder niets.

Cadeaus

Wat een cadeaus.

Ik kijk naar twee boeken die deze weken hun weg gaan vinden richting boekhandels en hopelijk jouw huis.

Mijn goede vriend en collega Karel Smouter schreef met zijn journalistieke vriend Remko den Boef Eenmaal Oranje. Hiermee laten zij de vaak vergeten voetballers, degenen die éénmaal voor ons land mochten uitkomen, hun verhaal vertellen. Zijn het losers of helden? Over jongensdromen die soms uitkomen – en wat dat met je doet. Een ontroerend en grappig boek, met alles dat je altijd al over de eeuwige debutanten van het Nederlands elftal wilde of zou kunnen weten.

Daarnaast kreeg ik gisteren Het Vrije Woord, van de sympathieke en scherpe Joost Röselears en Fennand van Dijk.
Ook deze vrienden hadden een droom: niet wéér een publicatie over de rol van religie, kerken en dominees in het politieke en maatschappelijke debat – maar degenen die zij die rol zien oppakken zelf het woord geven en in beeld brengen. Het resultaat: een prachtig boek waarin zij theologen uit alle politieke partijen aan het woord laten. En mij.

De kerk is niet voor singles

Zondag, ik heb zin om naar een kerk te gaan. Eén waar veel jonge mensen zijn.
Over de drempel wordt mij vriendelijk een boekje in de handen gedrukt.
Ik kijk ik om me heen. Zie ik ergens bekenden zitten?
Van gezicht ken ik sommigen, maar echt vrienden zijn het niet.

Ik ga een beetje achteraan zitten. Om me heen wordt vrolijk gepraat.
Wat een grote en energieke club, denk ik wanneer ik rondkijk.
Mooie, veelal blanke, en hippe mensen begroeten elkaar.
Kleine kinderen rennen er vrolijk tussendoor. Een baby huilt.

De dienst begint. Naast me legt zij haar hand op zijn knie.
Hun kinderen gaan naar de kindernevendienst. Hij schuift wat dichter naar haar.
Tijdens de preek zie ik een aantal jongens een arm om het meisje naast hen leggen.
Het ziet er lief uit, al die stelletjes in de kerk.

Maar tijdens de preek vraag ik me af: zouden hier ook singles zijn?

Verliefdheid verloren

Ik zie je daar staan. Wit t-shirt, spijkerbroek
Onze handen vinden elkaar. We dansen, je kijkt me aan

En dan grijpt ze me, onverwachts. Mijn adem stokt
De lucht, het licht en de muziek veranderen door haar
Ik loop naar mijn fiets, zij komt me achterna
Ik kijk om, lach onzeker. In jouw ogen lacht zij terug

Ik zie haar in jou naast me. In je armen, je handen
Ze houdt de blik tussen ons gevangen
Ze verandert me, de mensen op straat veranderen mee
Ik snap het niet, niets ervan. Verlangend laat ze me achter

Het zit mee, durf ik te denken
Jij wilt mij zien, net zo graag als ik jou

Erbij horen

Tijd: Pasen 2012, 11.45. Een week na het Vreemdland Festival.
Plaats: we zitten in een kring naast de kerk, met een kopje koffie.
Weer: lentezon.

‘Ik mag Nederlander worden!’ Munir komt na de kerkdienst bij ons zitten.
Hij lacht al zijn tanden wit. ‘Ik heb een brief gekregen voor de ceremonie!’
‘Gefeliciteerd!’ Munir wordt op zijn schouders geklopt en krijgt een hand van de dominee.
‘Hoe lang heb je moeten wachten?’
’10 jaar. Maar ik heb al wel 6 jaar een verblijfsvergunning.’
‘Gaat er dan iets veranderen, mag je nu iets wat je voorheen nog niet mocht?’
‘Nee niet echt. Werken mocht ik al.’ En dan: ‘Maar ik mag nu ook stemmen!’

Met Vreemdland nog vers in mijn geheugen wil ik er alles van weten.
‘Hoe is het bij jou gegaan?’
‘Goed. Ik ben goed geholpen hier.’
‘Echt waar?’ Ik geloof hem bijna niet. ‘Maar je hebt toch 10 jaar moeten wachten?’

Goede vrijdag

Het schone moest sterven

Wat is de zin daarvan?

Het ware moest verdwijnen

Ben ik de schuld daarvan?